Niet lang nadat het eerste ochtendlicht tussen de gordijnkieren flitste, werd hij verlost uit een naargeestige droom. Traag wakker wordend, trachtte hij eerst het  verhaal, daarna de warrige beelden, krampachtig vast te houden maar ze verwaaiden hulpeloos in zijn geest op de zachte bries van de beginnende dag.

Hij stond op, krabde zich geeuwend, stapte onhandig in zijn ribfluwelen broek, wrong zijn linkerarm twee maal in de rechtermouw van zijn verschoten overhemd, vloekte onbarmhartig, strompelde, de spiegel angstvallig vermijdend, de badkamer in, pakte  een handdoek, draaide de warmwaterkraan open, maakte een puntje handdoek nat en depte voorzichtig zijn ogen. Daarna draaide hij de kraan dicht, gooide de handdoek achteloos in de wasbak en slofte naar de keuken.

Hij klikte de waterkoker aan en deponeerde poederkoffie, melk en suiker in een vuile beker. De waterkoker stopte. Weer geen water bijgevuld! Grommend herstelde hij zijn fout, wachtte ongeduldig tot het apparaat was uitgeraasd en vulde de beker. Daarna belegde hij twee boterhammen met kaas, slingerde alles op een dienblad, liep naar de ongeordende woonkamer en klikte zijn laptop aan. Bij het oplichten van het beeldscherm vervaagde de kamer tot een futiliteit.

Zijn postvak bevatte geen nieuwe mail. Dan niet, mompelde hij, nam een slok hete koffie, brandde zijn mond en morste per ongeluk een straaltje drab tussen de toetsen. Teringzooi, rotkoffie, klotecomputer, wat een foutenfestival vanmorgen siste hij en veegde met zijn mouw het hele zootje droog. Chagrijnig klikte hij Word aan. Een tekst verscheen:

Vrolijk stapte Marjolein door de regen naar het winkelcentrum. Ze voelde zich blij alsof ze naar een  leuke party ging. Nog even en ze zou hem zien. Ze verlangde naar zijn leuke glimlach en zijn zachte handen. Nooit was ze ZO verliefd geweest

JIJ wel, gromde de man vreugdeloos en begon woest op de toetsen te beuken.

Verhaal: (c) Plato 2011

Feestje 1:
Onze kinderfeestjes, vroeger, waren leuk. Iemand gaf het startsein, je kreeg een muts op, er was limonade en er werden spelletjes gedaan. Als kinderen werd je geacht enthousiast en schreeuwend dooreen te lopen en later met een verhit gezicht te roepen: ‘mama, mamaaaa, het was zo leuk, weet je wat we deden mama….’  Dat was vroeger.

Feestje 2:
 Zaterdag waren we op het 25 jarig huwelijksfeest van Maria’s jeugdvriendin in een schoollokaal te Leut. Hoe zou zoiets in België gevierd worden? In Nederland ging zo’n feest vaak gepaard met cadeautjes, powerpointpresentatie (waarin vroegere vriendjes, weet je nog hahaha, niet ontbraken),  valse liederen, dansjes en mislukte pogingen om een gesprekje te verstaan want het bandje had er zin in.
Hier echter niets van dat alles. Ik vroeg me al af wanneer iemand het startsein zou geven. Maar nee, men feliciteerde, ging zitten, dronk een gretig glaasje, at van de voortreffelijke koude schotel, de vrouwen babbelden honderduit, de mannen zaten er wat verstrooid bij, men dronk koffie, deed een beschaafd dansje en dat was het.
En toch was het op één of andere manier heel gezellig en saamhorig.

Feestje 3:
Zondag was Maria’s broer jarig. De eerste verjaardag na zijn huwelijk. Zijn vrouw (een Mexicaanse), besloot (toevallig ook in Leut maar dan in een kasteeltje) een party te geven waarin een echte Mexicaanse band zou optreden. Het werd een geweldige middag, met lekker hapjes, mooie muziek, en lekker eten achteraf.

Voor maria’s moeder omdat ze dit lied zo mooi vindt

Feestje 4:
Hoe zou het WE-300 woord anders kunnen luiden dan:

Feestje

schrijfperiode
9 t/m 31 augustus

Linkjes
Graag weer uitsluitend hieronder

Veel schrijfplezier

De bijdragen

MrGlasses     Voetje    Staartje     Toaske(vraag Toaske om de link)     Minoesjka     Ria     Plato    Annie&Alie      Alice    Melody     Elly    Frans          

 Wie schrijft er nog meer? Het is toch zo leuk om te doen…

De deuren van de examenzaal gingen langzaam open. Direct daarop stortte zich een stroom van mensen naar binnen. Het meisje met het grote geheim bewoog zich schichtig door de menigte, vond haar plekje en ging geruisloos zitten.

˜Geloof me,” had haar zuster voor de zoveelste keer gezegd, ˜ze sturen je weg. Denk nu eens na, je voldoet toch niet aan de eisen?”
Ze had gezwegen. Haar zuster had vast gelijk. Maar die avond, in bed, dacht ze na over de voorbije maanden. Ze had hard gewerkt en had de materie ruimschoots onder de knie. De maandelijkse praktijklessen waren prima gegaan. Niemand was achter haar geheim gekomen. Daarvoor paste ze haar kleine trucjes te goed toe. Bovendien, ze zat achter in het lokaal aan de raamkant, hetgeen de kans op ontmaskering nog kleiner maakte.

De opdrachten waren goed te doen. een keer, toen de surveillant langs haar tafeltje liep was ze gestopt, had haar handen tussen haar knieën gevouwen en net gedaan of ze stukjes tekst aan het controleren was. Toen de stappen achter haar rug ver genoeg weg leken, hervatte ze haar werk.

Het was tijd. Het meisje met het grote geheim stond op. Tot nu toe was alles goed gegaan. Niemand had iets gemerkt.
Ineens kromp ze in elkaar. Achter haar stond de surveillant. Hij pakte de bladen en liet zijn ogen keurend over de tekst gaan. ˜Dat is prima gegaan he?” zei hij terwijl hij het meisje met het grote geheim even doordringend aankeek. Ze glimlachte nerveus, haar linkerhand in een reflex achter haar rug verbergend.

˜Zag je dat meisje aan tafel 63?” zei de surveillant tegen zijn collega. “Ze had een behoorlijke handicap. Zo nerveus. Maar snel werken joh, ongelooflijk.”

Zes weken later kreeg het meisje met de acht vingers haar verdiende diploma machineschrijven volgens het tienvingersysteem.